🚫 ब्रेकअप नंतर काय? 🚫

   🚫 ब्रेकअप नंतर काय? 🚫

✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.

📲  8975672933/7058167957

🅱 - sambhojane1.blogspot.com      

    

           ब्रेकअप नंतर काय? आश्चर्य वाटलं नां? वाटायलाच हवं..... थोडा वेगळा विषय आणि विचार करण्यासारखा.

           ब्रेक-अप नंतर काय तर मन उदास करून बसणे, वाईट सवय लावून घेणे, सतत दुःखी राहणे आणि नको त्या गोष्टीचा विचार करणे. पण नक्की ब्रेकअप नंतर काय? आजवर कुणाला उलगडलं नाही. ब्रेकअप म्हणजे फक्त आणि फक्त तिने किंवा त्याने धोका दिला हे समजले जाते. पण ब्रेकअप नंतर ची दुनिया खूपच वेगळी आणि सुंदर असते हे आजकालची तरूणपिढी म्हणण्यापेक्षा युवापिढी यांना अजुन कळली नाही.

           मला नाही वाटत प्रत्येक वेळेस ब्रेकअप वाईट असतो. आज अशी युवा पिढी बघायला मिळते, ज्यांना ब्रेकअप झाल्यानंतर कळतं की बाबु,शोना या पलीकडेही जग आहे. आपला जन्म फक्त तिच्यासाठी किवा त्याच्यासाठी झालेला नाही. या पलीकडेही अजून खूप साऱ्या गोष्टी आहेत. Actually ब्रेकअप हे पोरकटपणा आणि बालिशपणा काढून खऱ्या आयुष्यात प्रॅक्टिकल जगायला शिकवते आणि जी लोकं Positive आहेत तीच लोक आपलं काय चुकलं आणि आपण अजुन कसे चांगले बनु शकतो हे बनण्याचा प्रयत्न करतात.

           खरंतर ब्रेकअप खूप सारे Life Lessons देऊन जाते. पण माझ्या मते ब्रेकअप हे एक फक्त प्रेमामध्ये होते असे नाही अशी खुप नाती आहेत जी ब्रेकअप च्या नावाखाली मोजली जाऊ शकतात. मग ते नाते मैत्रीचे असो, भावा- बहिणीचे असो, नवरा बायकोचे असो वा एका अनोळखी व्यक्तीसाठी असो. फक्त ज्याला त्याला ज्या नजरेने बघतो त्या नजरेने आपण त्याला नाव देत असतो. आपण फक्त एकच ठरवलं आहे ब्रेकअप म्हणजे प्रेमात धोका.

           वाईट वाटणं सहाजिकच आहे आपल्याला.एखाद्या व्यक्तीशी झालेलीे एवढी Attacgment तोडणे एवढं सोपं नसतं. मग त्यामध्ये काही जण कबीर सिंग होतात तर काही जण देवदास होतात. तसे पाहायला गेल्यास ब्रेकअप ही एक Ultimately शक्ती आहे मग ती तुम्ही कसे Handle करता यावर सर्व अवलंबून आहे. मग तुम्ही व्यसनांच्या आहारी जाऊन स्वतःची Life विनाशाकडे न्यायची की स्वतःमध्ये Improvement करून स्वतःला Better बनवायचं हे तुमच्या विचारसरणीवर अवलंबून. मग आपण ठरवायचं Life Collapse करायची की Life मध्ये Shining आणायची. विषय थोडा वेगळा आहे पण विचार करण्यासारखा आहे.

----------------------- समाप्त -----------------------

🚫 नात्यांमधील गुंता 🚫

 ✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.

📲  8975672933/7058167957

🅱 - sambhojane1.blogspot.com  

            नातं म्हटलं की आठवतात अखंड, अविरत, चिरंजीव अखेर चालत आलेली एक आयुष्याची गाडी. मग त्या आयुष्याच्या गाडीत कधी कधी छोटी मोठी वादळे येतात तर कधी विकोपाला जाणारी युद्ध सुद्धा येतात. पण याच वादळातून आणि विकोपाला जाणार्या युध्दांमधून त्यांना सामोरे कसे जायचे याचे धडेही मिळतात आणि अनुभवही.

          नाती म्हणजे माणसांचा एक मोठा सन्मान असतो जसा सन्मान तसा दर्जा त्या त्या माणसाला मिळत जातो. पण कधी कधी हीच नाती गुंतागुंतीची होऊन माणसातल्या माणुसकीवर काळिमा फासतात आणि त्यांना उद्ध्वस्त करतात. मग त्या नात्यांमधील गुंता नवरा-बायकोचा, आईवडील-मुले, गुरू-शिष्य, मित्रमंडळी, भावंड, प्रियकर-प्रेयसी वा अन्य कुठले यांचाही असू शकतो. एकमेकांशी एखादे नाते जोडले गेले किंवा जुळले गेले की आपोआप निर्माण होतात त्या अपेक्षा आणि ह्याच अपेक्षांमुळे गुंतून गेलेल्या नात्याचे रूपांतर नात्यांच्या गुंत्यामध्ये होते.

          बऱ्याच वेळा प्रियकर-प्रेयसी त्यानंतर नवरा-बायकोमध्ये रूपांतर होते. कधी कधी ही नाती निभावणं  आणि टिकवणं कठीण होऊन बसते. गुंतून गेलेल्या नात्याचे रूपांतर नात्याच्या गुंत्यामध्ये होते. मुले मोठी झाली की त्यांना पंख फुटतात आणि आई-वडिल अन् त्यांच्यामध्ये मतभिन्नता वाढत जाते. आणि त्यातूनच नात्यामधील गुंता वाढून अबोलपणाच्या आणि विभक्त कुटूंबाच्या गाठी निर्माण होतात. मग दिसू लागतात वृद्धाश्रमाच्या वाटा आणि दरवाजे.

          एकलव्याने द्रोणाचार्यांचा पुतळा तयार करून अमूर्त गुरू-शिष्याचे नाते निर्माण केले. त्यामध्ये तो गुंतत गेला. हे नाते निभावता निभवता त्याला उजव्या हाताचा अंगठा दक्षिणा म्हणून गमावला लागला. ह्या गुरू-शिष्याच्या निर्मळ नात्यातही गुंता होताच.

          मैत्री अशी आहे की नकळत एकमेकांशी मैत्री कधी होऊन जाते कळत नाही. आपोआप त्यात गुंतत जातो. निर्माण होता छोट्यामोठ्या तोडक्या-मोडक्या अपेक्षा आणि नात्यांमधील गुंता वाढत जातो. "ही दोस्ती सुटायची नाय" बोलणं खूप सोप्प आहे पण जेव्हा ह्याच दोस्तीचा गुंता वाढत जातो तेव्हा सोडवणं तेवढेच कठीण.

           काहीही असलं अन् कसही असलं तरी "धरलं तर चावतयं, सोडलं तर पळतयं" आणि "बोटं धरायला दिल की हात धरतयं" असं आहे. माणूस असा आहे ना कुठल्या ना कुठल्या नात्यात गुंतत असतो. नात्याशिवाय जगणेच माणसाला कठीण आहे. मानवतेचे दुसरे नावच नाते होईल. जोपर्यंत हा माणूस पृथ्वीवर जिवंत राहील तोपर्यंत "नाते" ही अविरत राहील. मग ते कुठलेही नाते असो वा नात्यांमधील गुंता असो.

------------------------ S. D. Bhojane --------------------------

🚫 दोष तुझा की माझा 🚫

 🚫 दोष तुझा की माझा 🚫

✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.

📲  ८९७५६७२९३३

🅱 - sambhojane1.blogspot.com       

          आजकाल सगळीकडे कुणाला ना कुणाला ह्या ना त्या कारणांवरुन दोष दिला जातो. पण नक्की खरा कोण आणि खोटा कोण त्यावरुनच तर समजत असत ना दोष नक्की कुणाचा आहे. ह्या मुद्यावरुन लिहिण्याच कारण वेगळचं आहे. दोष तुझा की माझा ह्या गोष्टीच रहस्य अजुन तरी फारस कुणाला उलगडल नाही आणि कदाचित उलगडु पण शकत नाही. दोष तुझा की माझा याची टांगती तलवार सगळीकडे वार्यासारखी फिरत आहे. पण त्याला आलेला अनुभव जरा वेगळाच होता.

         परवाच एक बातमी ऐकली एका मुलाला बेदम मार दिला आणि त्यामध्ये त्याला जीव ही गमवावा लागला. कारण फक्त आणि फक्त प्रेमाखातर होतं. त्याच झालं तो तिला भेटण्यासाठी आला होता तिच्या सांगण्यावरुन. पण त्या दोघांना भेटताना काही लोकांनी बघितलं. दोघांना ही त्या लोकांनी पकडले आणि जाब विचारायला लागले. पण ह्या सगळ्यामध्ये जिला भेटायला आला होता तिच्या सांगण्यावरुन तिचं त्याच्यावर उलटी फिरली आणि त्याच्या विरुध्द बोलायला लागली.

         "हा मुलगा मला त्रास देतो आणि माझ्यामध्ये लागला आहे", असं ती बोलायला लागली. हे ऐकुन त्याच्या पायाखालची जमीन सरकली. जिच्यासाठी सगळं सोडुन भेटायला आलो तिच आज त्याच्याविरुध्द बोलत होती. आधीच लोकांची मस्तके फिरली होती त्यात अजुन हे ऐकुन त्यांना अजुनच राग आला. त्या बिचार्या मुलाला बेदम चोपला. इतका चोपला की त्याला हॉस्पिटलमध्ये ॲडमिट करायला लागलं पण मार जास्त लागला असल्यामुळे त्याला आपला जीव गमवावा लागला.

         हा सगळा प्रकार बघता तो मुलगा आहे म्हणुन सगळं सहन केलं त्याने पण तेच मुलीच्या बाबतीत झालं असतं तर Justic च्या नावाखाली कितीतरी मेणबत्त्या पेटल्या असत्या. हा आता  माझा दोष ना त्या मुलाला आणि ना त्या मुलीला. मग नक्की ह्यात दोष कुणाचा? त्याचा की तिचा.......

         थोडा विचार करण्यासारखं आहे. जर तिने त्याचं वेळी साथ दिली असती तर एवढा प्रकार घडला नसता. प्रेम असावं पण प्रेमामध्ये साथ दोघांची असावी. दोष देणार तरी कुणाला? तिच्या सांगाण्यावरुन तिला भेटायला आलेल्या मुलाला की?.... स्वतःचा जीव वाचवुन त्याच्यावर ढकलणार्या मुलीला?... एकाला दोष दिला तर दुसरा निर्दोष होतो आणि दुसर्याला दोष दिला पहिला निर्दोष होतो. शेवटपर्यंत हाच विचार मनात राहणार की नक्की दोष तुझा की माझा...?

-------------------- S. D. Bhojane -------------------

आज मात्र स्मशानाच्या गादीवर तो एकटा होता.

 ✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.

📲  ८९७५६७२९३३

🅱 - sambhojane1.blogspot.com

          गर्दीच्या घोळक्यामध्ये नावाजलेला आज एकटा पडला होता. त्याचा गाजावाजा करणारी मंडळी लपुन बसली होती. पण आज मात्र स्मशानाच्या गादीवर तो एकटा होता.

         किती तरी लोकांनी आपली कुंटुबे उधवस्त होताना पाहीली होती. कुणाचा सखासोयरा तर कुणाचा नातलग.ज्याने त्याने गमावला होता. ह्या गर्दीमध्ये तो ही होता. तुमच्या आमच्या सारखाच. कधी काळी सगळी लोक पाठीमागे फिरत होती. पण आज मात्र स्मशानाच्या गादीवर तो एकटा होता. 

         प्लॕस्टिक मध्ये गुंडाळुन त्याला खाली फेकला. जीवनाचा अंतिम प्रवास त्याच भयानक होता. सुख दुःखाच्या वेळी ठोकवणारा तो हात निखळुन खाली पडला होता. चार खांदे द्यायला सोडाच हो! चितेला अग्नी देणारा ही कोणी नव्हता. पण आज मात्र स्मशानाच्या गादीवर तो एकटा होता.

         बहुतेक त्याच्या घरच्यांना त्याचा विसर पडला होता. हृदयाला पिळवटुन टाकणारा हा क्षण हो ता कारण त्याचा मृतदेह घेण्यास घरच्यांनी नाकारला होता. शेवटची मायेची हाक मारणारी नाती अबोल झाली होती. एकटेपणाची चाहुल त्याला आज चांगली भासत होती. 

           रस्तावरील गर्दीमध्ये एकच चर्चा चालु होती. बहुतेक त्याला कोरोना झाला होता.

        खरचं, आज मात्र स्मशानाच्या गादीवर तो एकटा होता.

❣️ एक अनोखं नातं 📃

 ❣️ एक अनोखं नातं 📃

✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.

📲  ८९७५६७२९३३

🅱 - sambhojane1.blogspot.com

नात्याला काही नाव नसावे, तुही रे माझा मितवा

ना त्याचे काही बंधन व्हावे, तुही रे माझा मितवा...

         

         ऐकायला किती मस्त वाटतं ना! तसचं काहीस मस्त तुझ्याबाबतीत ही म्हणता येईल. मैत्रीच्या पलीकडे अन् प्रेमाच्या अलीकडे असे गुलाबजामच्या पाकासारखे हे गोड नातं. आता इथे जास्त गोडपणा नको नाहीतर तुला Dibetes होईल. Dibetes तुला आणि त्रास मला. आता तु विचारशील कसला एवढा त्रास रे? आजारपण परवडलं पण तु घालणार त्या टिपिकल मराठी भाषेतील यमक जुळणार्या कानाला धुंद लहरीसारख्या भेदुन अशा जाणार्या तुझ्या थुकरट वाणीमधुन निघणारे तुझ्या राकट शिव्या नाही परवडत. लय मोठ होतं ना रावं. 😅

          Article तसे लिहिले 4-5. म्हटलं चला आज तुझ्याबद्दल लिहाव. तसा आज काही तुझा वाढदिवस वैगेरे नाही पण तुझ्या असण्याची गोड अशी संधी मिळावी म्हणुन हे छोटसं Article खास तुझ्यासाठी. तुझी आणि माझी ओळखं होऊन 2 years पुर्ण झाले असतील. त्या 2 years मधले अर्धा वर्ष तु न बोलण्यातच घालवलास. Reason विचारलं असतां काय तर, "मी जास्त कुणाशी बोलत नाही अस कायं तरी होतं." तेव्हापासुन जी ओळख झाली ती झालीच. काय माहित तेव्हा कशी ओळख झाली पण झाली कशी तरी. 

          असं म्हणतात मैत्रीमध्ये Limit नसते कशाची. पण तु कधी Limit हा Word असतो हे जाणवुच दिलं नाहिस. थोडक्यात काय तर बिनधास्त आहेस आणि हाच बिनधास्तपणा आपल्याला लय आवडला. मी असं ऐकल आहे की बायको म्हणजेच सगळं काही असतं. पण माझ्याबाबतीत थोडं उलटचं झालयं. तुझ्यासारखी मैत्रीण आहे म्हणुन सगळं काही आहे. मग ती तु मैत्रीण असो, वा Girlfriend असो वा बहिण असो. थोडक्यात काय तर तु असाताना Girlfriend ची गरज नाही. नात्याला अशी खास उपमा देता येणार नाही. उपमा दिली तर परत त्यावरुन मला शिवी ऐकायला लागेल.

          लोकांना देवाचे आशिर्वाद लागतात. पण मला Double Dhamaka भेटलाय. देवाचे आशिर्वाद आणि तुझ्या रोजच्या शिव्या. काय करणार आता त्याची पण सवय झाले आता. पण काही असो मनात तुझ्या काही नसतं. भांडण पण खुप होतात. पण मी एक Logic बघितलं. भांडण असो नाहीतर कशावरुन ना कशावरुन अबोला असो तरी जास्तीत जास्त 4 Days बोलणं बंद. 5th Day ला Msg असतोच असतो. हे आतापर्यंतच मी बघितलेल Logic आहे हा. शेवटी म्हणतात ना नशीबाला शनीपिडा असते तशी तुझासारखी मंगळपीडा लागलेय. सांगायच एवढचं भांडण किती पण असो अबोला कितीपण असो, कोणी असेल सोबत वा नसेल ही, आपण Always असणार. 100% नाही निदान 90% तरी नक्कीच Problem दुर करेन. लिहिण्यासारखं खुप आहे पण काय आहे ना जास्त चांगलं लिहिल की माणसं बिघडतात. आता तुझा तसा बिघडायचा संबंध येत नाही का तर तु Allready  बिघडलेली आहेस.😅

          आता हे Article Post करायला आपला एखादा Selfie पण नाही. एक सांगायचं राहिल की एवढे Year झाले, माणसं भेटुन नाती घट्ट करतात. आपलं उलट आहे, अजुन आपण भेटलोच नाही. तशी एवढी गरज नाही वाटली कधी का तर आता एवढ्या शिव्या खातोय तर भेटल्यावर तर शिव्या देऊन मारशील.😅 ज्या गोष्टी कुणाला Share करता येत नाही त्या तुला करता येतात. For example... 20K घोटाळा. थोडक्यात काय तर दिलखुलास बोलु शकतो. बोलण्यावरुन आठवलं मला आतापर्यंत हे आठवत नाही मी जास्त बोल्लोय आणि तु कमी बोल्लेस. याचा उलट आहे सगळ मी बोलतो कमी आणि ऐकतोय जास्त. थोडक्यात काय तर तुझं रामायणंच जास्त ऐकायला लागतं मला. नाही ऐकल तर सुखाने जगु देणार नाहीसं तु मला.😝

           बसं खुप लिहिलं. नाही तर काय होईल माहीतेय माझी बुद्धी वाढेल. आधीच ती 0.001 मध्ये आहे. शेवट सांगायच हेच की आपल्यातलं सिक्रेट कुणाला कधीही सांगायच नाही बरं का.....

   मैत्रीपासुनचा तुझा प्रवास

   गुंतुन नेई मज ध्यास

   हात हातात होई भास

   स्वप्न नगरीतील तुझाच सहवास

✍🏻 S. D. Bhojane📃

          (0.001) 😅

------------ The End ------------

📃आज पुन्हा तो एकदा जागा झाला🚶🏻‍♂️

 📃आज पुन्हा तो एकदा जागा झाला🚶🏻‍♂️

✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.

📲  ८९७५६७२९३३

🅱 - sambhojane1.blogspot.com

          एकटेपण काय असतं हे असच एकदा शोधण्यासाठी तो भरलेल्या आयुष्याच्या बाजारात शोधण्यासाठी बाहेर पडला. पण या भरलेल्या कपटी आणि स्वार्थी ढिगार्यांमध्ये काय होईल हे जणु तो विसरुन गेला होता. आज पुन्हा एकदा मनावरची कंटाळवाणी शाल विस्कटवुन तो *पुन्हा आज जागा झाला होता....*

          माणुसकीच्या पिंजर्यामधला माणुसकी नावाचा पक्षी मात्र जिंवत असुनही मेला होता. पुरेसा Oxygen मिळत असुनही व्हेंटिलेटर त्याचा चालु होता. आता तुम्हीच बघा ना,

माणुसकीचा गाजाबाजा करणारे आज किती माणुसकी बाळगत आहेत. उदाहरण लांबच कशाला बघता, ह्या धाकधुकीच्या परिस्थितीमध्ये किती लोक दगावली आणि किती लोक माणुसकी विसरली. वाईट एवढचं वाटत की, माणसं दगावली कमी आणि माणुसकी जास्त विसरली. ह्या सगळ्यांचा विचार करता करता तो कधी त्या खोट्या माणुसकीच्या बाजारांतुन बाहेर पडला त्याला कळलं नाही.

          पुढे असचं चालता चालता Relation नावाचं भुत पाठलाग करत मागे आलं. Relation शब्द मुद्दाम इथे वापरला. कारण की आज ज्याचे त्याचे Status म्हणजेच दर्जा बघायलां गेल तर काही ना काही Relation च्या नावाने ओरखडलेले असते. Relation म्हटलं की ते कोणतेही असेल मग ते घरचे Relation असो नाही तर बाहेरचे असो त्यात निर्मळता किती आहे हे जणु अजुन कुणाला कळलचं नसावं. मगं त्यात येतात खापर फोडणारे In Relationship म्हणणारे. तसं बघायलं गेलं तर Relationship च्या नावाखाली फक्त आणि फक्त पोरखेळ चालु झालाय. ह्या Relationship च्या बाजारातुन बाहेर पडणं जरा त्याला जडचं गेलं.

          पुढचं बाजार म्हणजे तुमच्या आमच्या सगळ्यांचा आवडतीचा बाजार. प्रेम नावाचा अमृत . आता ह्याला अमृत म्हणायचं की विषाचा प्याला म्हणायचं हे ज्याच्या त्याच्या विचारसरणीवर अवलंबून. आता साहजिकच त्यात असे ही येतील म्हणणारे मी नाही हो त्यातला किंवा त्यातली. पण मनाच्या कोपर्यात कुठे तरी सगळ्यांना हवं असणारं. पण आज बघायला गेलं प्रेमाचा बाजारु भाव मांडला गेला आहे. हा आता दोष माझा खर्या प्रेमाला अजिबात नाही. पण काही ठिकाणी खर्या प्रेमाच्या नावाखाली निव्वळ लाचखोरी चालु आहे. मग त्यात येतात नको असलेल्या अपेक्षा आणि हव्यास. ह्यापण विशाल बाजारातुन फिरता फिरता तो बाहेर पडला.

          इतर भ्रष्टाचारांच्या बाजांराप्रमाणे आपण नोकरीसाठी धडपडणार्या विसरुनच जातो. आज कित्येक असे तरुण बेरोजगारीच्या छताखाली तसेच उभे आहेत आणि काही जण नोकरीच्या अमिषाखाली भरकटत चालले आहेत. नोकरी नाही तर भविष्य उज्वल नाही. भविष्य नाही तर पुढचे जीवन कसे जगणार. या सगळ्यांचा विचार करुनच आजची तरुणपिढी Depression आणि आत्महत्यांसारख्या प्रकरणांना बळी पडत आहे. या सगळ्यांचा विचार करु तेवढा कमीच आहे. पण या सगळ्यांमध्ये त्याला पाहिजे असलेल एकटेपण आणि खरे पणाचं तंत्र कुठे जास्त बघायला भेटलचं नाही.

          बाजार म्हंटल की साहजिकच आपल्याला भाज्यांचा अथवा कपड्यांचा आठवणार. पण ह्यापेक्षाही असे कितीतरी बाजार या जीवनाच्या सतंरजावर मांडले जातात. फक्त आपण त्याचा विचार कधी करत नाही. म्हणुन आज त्याने ही मनावरची ती मरगळ दुर करुन जणु काही एखाद्या झाडाच्या बी ला जस नव्याने कोंब फुटाव तसचं काही मरगळ दुर करुन आज पुन्हा एकदा तो जागा झाला. त्याचप्रमाणे आज बर्याच दिवसानी पेन हातात घेऊन माझ्यामधला एक छोटासा लेखक जणु काही नव्या उमेदीकडे जाण्यासाठी आज पुन्हा एकदा जागा झाला....

------------------------- समाप्त ----------------------------

⭕ कन्याहरण ⭕
✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.
📲  ८९७५६७२९३३
🅱 - sambhojane1.blogspot.com

     "गर्दीत माणसांच्या माणुस जात नाही ".... मंगेश पाडगावकरांची ही कविता....
    पण आज त्यात बदल करावासा वाटतोय - "गर्दीत माणसांच्या आज ही स्त्री सुरक्षित नाही."
  सगळ्या वर्तमानपत्रामध्ये आजकाल एकच बातमी वाचायला मिळते. ती म्हणजे "हैदराबाद मध्ये घडलेल्या एका 26 वर्षीय डॉक्टर तरुणीवर 4 राक्षसांनी सामुहिक बलात्कार केला अन् तिला जाळुन मारलं....
    माणुसकीच्या नात्याला लाज वाटावी अशी निर्घुण हत्या केली तिची. ही अवस्था बघुन अंगाचा थरकाप उडाला अन् डोळ्यात पाणी आलं. त्या बिचार्या ताईला अस जाळलं होत की तिच्या लॉकेट वरुन तिची ओळख पटली फक्त. 
   इतकी राक्षसी वृत्ती आली कुठुन? एवढा कहर केला माणुसकीचा की हा माणुस राहिला नसुन राक्षसवृत्तीचा हैवान झाला आहे. रानटी जनावरासारखी त्याची फक्त वासनेची भुक  आहे.
    तीच भुक क्षमवण्यासाठी त्याला जी कोणी स्त्री भेटेल तिचा बळी घेत आहे. मग त्यात अगदी 5 वर्षाची मुलगी असो नाहीतर 70 वर्षाची म्हातारी असो त्यांना सुध्दा त्याने सोडलं नाही अन् त्यांच्यावर सुध्दा निर्घुणपणे बलात्कार केले आहेत. तसं बघायला गेलं तर आपल्याचं देशाचं दुर्दैव आहे की आपलाच देश अन् आपल्याच देशात आपल्या माता भगिनी आज सुरक्षित नाहीत. त्या नराधमांना पोलिस पकडतील ही... त्यांना शिक्षा पण होईलच. पण मला सांगा याने हे सगळं थांबेल? ह्याने हे सगळं बदलेल का?
     दिल्लीमधील निर्भया, कोपर्डीमधील दामिनी होती, आज हैदराबादमधली ही प्रियांका. अन् उद्या दुसर्या कुठल्या तरी ताईवर हा अमानुषपणा होईलच.... आधीही आपण रस्त्यावर शोक प्रकट केले, मेणबत्या पेटवुन निषेध केला आणि आजही आपण तेच करतोय. अन् थोडे दिलस झाले की सगळं काही विसरुन  जातो. पुरुषांमधला तो राक्षस जोपर्यंत नष्ट होत नाही आणि ती वासनेची मानसिकता कमी होत नाही तो पर्यंत हा खेळ असाच चालु राहणार आहे.
      आज बघायला गेलं तर माणुस पुढे तर जातोच पण माणुसकी सगळी हरवुन बसतोय. यापेक्षा पुर्वीच आयुष्य बरं होत निदान स्त्रिया स्वतंत्रपणे जगत तरी होत्या. कुठेतरी हे सगळं थांबायला हवंय नाहितर एके दिवशी त्याच ठिकाणी आपल्याच घरातील स्त्रिवर अशी वेळ येईल. नुसती शिक्षा देऊन उपयोग नाही तर कायदा बदलायला हवाय. नाहीतर मुलगी जन्माला नाही तर हैवान जन्माला येतील.
      पिसटलेल्या ह्या रानटी राक्षसांना पिंजर्यात न कोंडता त्यांचा सर्वनाश केला पाहीजे. तरचं ह्या राक्षसी वृत्तीचा नाश होईल. आपला देश स्वतंत्र झाला खरा पण घराघरातील प्रत्येक स्त्री अजुन स्वतंत्र झालेली नाही. ज्यादिवशी घराघरातील प्रत्येक स्त्री माता भगिनी कुणालाही न घाबरता कुठेही अन् कधीही स्वतंत्र आपलं जीवन जगु शकेल किंवा फिरु शकेल त्या दिवशी खर्या अर्थाने आपला भारत देश महासत्ता ठरेल.
   अन् तेव्हा मंगेश पाडगावाकर पुन्हा म्हणतील....
    "गर्दीत माणसांच्या स्त्री आता सुरक्षित आहे. "
  थोडक्यात एवढंच बोलेन,
      "उठ मानवा सज्ज होऊनी
      विचार नको ते ध्यानी मनी
      या जन्मी फुलु दे तेजावानी
      उमलुदे तिला फुलावाणी
      हसु दे तिला कळीवाणी "

---------------- समाप्त ------------------

✍🏻प्रेम काय ते असतं
एकदा माझ्यावर करुन तर बघ....

सोबत कशी ती असते
एकदा माझा हात धरुन तर बघ....

विरह काय तो असतो
एकदा माझ्यापासुन लांब जाऊन तर बघ....

सुख काय ते असते
एकदा माझ्या कुशीत येऊन तर बघ....

रागावन ते काय असत
एकदा माझ्यावर रागावुन तर बघ....

प्रतिक्षा ती काय असते
एकदा माझी ती करुन तर बघ...

............ ✍🏻 ............
S. D. Bhojane

Happy Women's Day

आजही जगात तेच चालतंय
मुलगा हवा पण मुलगी नको असते ॥धृ॥

सात महिने पोटात वाढवून
सांभाळणारी आई ही मुलगीच असते,
स्वतः उपाशी राहून सुद्धा पोटभर
जेवण ती आपल्याला देते.
पण आम्ही काय करणार, आई हवी पण मुलगी नको असते ॥१॥

रक्शाबंधनाला राखी बांधणारी ही
बहीण सुद्धा एक मुलगी असते,
पाठवणीच्या वेळेला हक्काने खांद्यावर
डोके ठेऊन रडणारी ती छकुली असते.
पण आम्ही काय करणार, बहीण हवी पण मुलगी नको असते ॥२॥

शाळेमध्ये स्वतःहून आपल्याशी बोलणारी
मैत्रीण ही सुद्धा एक मुलगीच असते.
लपुन का होईना आपल्यासाठी गुपचुप
चॅाकलेट ती बॅग मध्ये ठेवते.
पण आम्ही काय करणार, मैत्रीण हवी पण मुलगी नको असते ॥३॥

कॅालेजमध्ये प्रेम करणारी ही
प्रेयसी सुद्धा एक मुलगी असते,
Valentine Day  ला सर्वात आधी
Prapose  करणारी ती वेडी असते.
पण आम्ही काय करणार, प्रेयसी हवी पण मुलगी नको असते ॥४॥

आईवडील, घरदार सोडून येणारी
बायको सुद्धा एक मुलगी असते,
सात जन्म हाच नवरा हवा
अस म्हणणारी ती सौभाग्यवती असते.
पण आम्ही काय करणार, बायको हवी पण मुलगी नको असते ॥५॥

म्हातारपणी साथ देणारी म्हातारी
ती सुद्धा एक मुलगी असते,
मरेपर्यंत तुच जवळ हवास
असे वचन तिला हवे असते.
पण आम्ही काय करणार, आजी हवी पण मुलगी नको असते ॥६॥

     ----- समीर भोजने -----
     Happy Women's Day

📱मोबाईल - एक व्यसन📱
✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने
📲  ८९७५६७२९३३
🅱- sambhojane1.blogspot.com

          स्मार्टफोन म्हटले की आपल्या डोळ्यासमोर चित्र उभे राहते ते मोठ्या किंमतीचे आणि आकर्षक असे मोबाईल. अत्यंत स्वस्तात आणि जलद इंटरनेटमुळे कामांना गती यायला हवी होती. लोकांना एकमेंकाशी जोडले जायला हवे होते पण या उद्देशाने त्याचा वापर फार कमी प्रमाणात होतो. माणसांना माणसाशी जोडण्यासाठी, माहितीची देवाण-घेवाण करण्यासाठी ज्ञान मिळवण्यासाठी उपयुक्त असणारे हे मोबाईल आणि इंटरनेट हे दुर्दैवाने एक व्यसन बनले आहे. मानसिकतेबरोबर शारीरिक आजारही बनत चालला आहे. जसे मोठ्या माणसांनी हे व्यसन जडुन घेतले आहे तसेच लहान मुलांच्या मनालाही निराशेने ग्रासुन त्यांना मृत्यूच्या दाढेत ढकलून दिले आहे.
          जशा प्रकारे मोठी माणसं आपल्या मोबाईलशिवाय एक मिनीट राहु शकत नाहीत तसचं काहीस लहान मुलांच्या बाबतीतही घडु लागले आहे. आजकाल बघायला गेलं असता मोबाईलसाठी हीच लहान मुले काहीही करायला तयार आहेत, अगदी जीवन संपवायला सुध्दा तयार आहेत. अशाच आपल्या निरागस आणि सोजवळ लहान मुलांना आपण असं हकनाक मरु द्यायचे का? असा विचार प्रत्येक घरातील पालकांनी केला पाहिजे.
          उदाहरण द्यायचे म्हटले तर आईनं मोबाईल गेम खेळायला दिला नाही या कारणाने 2013 मध्ये एका शाळकरी मुलीने आत्महत्या केली. एवढ्याशा छोट्याशा कारणामुळे आत्महत्या करावी लागली ही गोष्ट समजणे जरा अवघडच. खरंतर त्याचवेळी स्मार्टफोनमुळे येणार्या संकटाची चाहुल लागली होती, पण चर्चा करण्यापलीकडे काहीच झाले नाही. "आपला तो बाब्या, दुसर्याच ते कार्ट " अशा प्रकारची समजुत ठेवुन बहुतेक जण वावरत आहेत. "काय ही पोरं, आमची पोरं तशी नाहीत " असा प्रत्येक जण म्हणतो, पण घरोघरी मातीच्याच चुली असल्याचे दिसुन येते.
          एका 20 वर्षीय मुलीने नदीत उडी घेऊन आत्महत्या केली तसेच एका 10 वर्षीय मुलाने पंख्याला गळफास लावुन आत्महत्या केली. कारणं काय तर आईने मोबाईलवर गाणे ऐकण्यास मनाई केली म्हणुन त्याचा राग येऊन आत्महत्या केली तसेच कुणाच्या आईने मुलगा घराबाहेर पडत नव्हता म्हणुन आईने मोबाईल काढुन घेतला त्या रागाने आत्महत्या केली. अशी अनेक प्रकारची उदाहरणे ह्या स्मार्ट फोनमुळे घडत आहेत. पण मोबाईल दिला नाही  म्हणुन पालकांशी वाद घालणारी, अबोला धरणारी मुले आज घराघरांत दिसत आहेत. घराघरांमध्ये आणि पावलोपावली रस्तोरस्ती मोबाईलच्या स्क्रिनवर नजर खिळवलेले लोक वावरत असताना दिसत आहेत. दिवसभर काम करुन घरी परतलेले आई-वडील घरातही मोबाईलला चिकटुन राहत असतील तर त्याचंच अनुकरण करुन मुले धडे गिरवत आहेत. मग त्यांना तरी गैर कसे म्हणावे.
          आजकाल मोठी माणसं इंटरनेट वरुन चांगल्यापेक्षा वाईट गोष्टीच जास्त बघतात. तशाच प्रकारे त्याचं अनुकरण करुन ही मुले चांगल्यापेक्षा वाईट गोष्टी जास्त बघतात. मोबाईलचा अतिवापरामुळे शारीरिक आणि मानसिक आजार उद्भवत आहेत. मोबाईलच्या अतिवापरामुळे मेंदु बधीर होतो, मन मरुन जाते, कोणाबद्दल आस्था उरत नाही, निराशा वाढते अशा प्रकारचे आजार उद्भवत चालले आहेत. इंटरनेटच्या दुनियतेत प्रत्येकजण अतिशहाणा झाला आहे, या अतिशहापणाची किंमत बळी देऊन भागवायची का?
            स्मार्टफोन हे एक महत्वाचे गॕजेट आहे खरं, इंटरनेट ही काळाबरोबर चालण्यासाठीची गरज आहे खरी पण याचा योग्य वापर करण्याचे धडे मात्र गिरवण्याची गरज आहे. आपल्या लहान मुलांना वाचवायचे असेल तर, आधी आपण स्वतः म्हणजे पालकांनी वाचण्यासाठी धडपडण्याची गरज आहे. गरजेनुसार फोन आणि इंटरनेट वापरणे, मुलांशी प्रत्यक्ष संवाद साधणे, मैदानी खेळ खेळण्यासाठी मुलांना प्रवृत्त करणे, पुस्तके वाचणे, नाटके पाहणे इत्यादी गोष्टी केल्या पाहिजेत. इंटरनेटचा वापर टाईमपास आणि खेळण्यासाठी न करता अभ्यासासाठी आणि कला शिकवण्यासाठी करता येतो हे शिकवले पाहीजे. इंटरनेट शायरी आणि स्टेटस् बघण्यापेक्षा आपल्या मुलांची, मित्र-मैत्रिणींची, जोडीदारांची मने जाणुन घेतली पाहिजेत. तरचं आपल्या चिमुकल्यांचा बळी जाण्यापासुन थांबवु शकता आणि नक्कीच ह्यामध्ये एक ना एक दिवस बदल घडुन येईल. नाहीतर एक दिवस असा येईल की, माणसाच्या मुलभुत गरजा अन्न, वस्त्र, निवारा याप्रमाणे मोबाईल आणि इंटरनेट यांची मुलभुत गरजांमध्ये वाढ होईल.

--------------------- समाप्त ---------------------
              ❣S. D. Bhojane❣

🚫आत्महत्या🚫
✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.
📲  ८९७५६७२९३३
🅱- samebhojane1.blogspot.com

          मनुष्याने आपले आयुष्य १०० वर्षे फुलवावे आणि जीवनाचा आनंद घ्यावा असे विचार यजुर्वेदातील एका श्लोकात मांडण्यात आले आहेत ते असे.
   "पश्चेम शरदः शतम्, जीवेम शरदः शतम्, श्रुणुयाम शरदः शतम्
    प्रबवाम शरदः शतम्, अदिनाः स्थाम शरदः शतम्"
म्हणजेच आम्ही शंभर ऋतु पहावेत, आम्ही शंभर वर्षे जगावे, आम्ही शंभर वर्षे ऐकावे, आम्ही शंभर वर्षे बोलावे, आम्ही शंभर वर्षे सुदृढ रहावे.
         पण आजकाल १०० वर्षे काय साधी ५० वर्षे सुद्धा काढत नाहीत. का तर, त्याच मुळ कारण म्हणजे "आत्महत्या". जबरदस्तीने आपल्या शरीरातील असणार्या आत्म्याची हत्या करणे म्हणजेच आत्महत्या. तसे म्हणायला गेलं तर ५०% माणसाचे आयुष्य आत्महत्या या कारणामुळेच संपते. आयुष्यात उतार-चढाव हे येणारच असतात म्हणुन कधी शेवटचा निर्णय घेऊ नये. अपयशात खचु नये आणि आनंदात माजु नये. आत्महत्या ही एका व्यक्तीची समस्या नसुन समाजातील अनेक गट या प्रवृतीकडे आकर्षित होत आहेत.
          तसं म्हणायला गेलं तर कर्जबाजारी असणार्या व्यक्तीच फक्त मृत्युला कवटाळुन बसलेत असे नाही तर यामध्ये श्रीमंत व्यक्तीचा सुध्दा सहभाग आहे. म्हणुनच आत्महत्या ही व्यक्तीगत समस्या न राहता राष्ट्रीय समस्या बनली आहे. त्यासाठी वेगवेगळया प्रकारचे उपाययोजना शोधुन समाजाचे प्रबोधन करणे ही काळाची गरज आहे.
          आत्महत्येमध्ये तसं पहायला गेलं तर व्यापारीवर्ग, पदवीधर विद्यार्थी आणि कष्टाळु-गरीब असे वर्गवारी आढळुन आल्याचे स्पष्ट होते. कोणी व्यापारी स्वतःवर गोळी झाडुन आत्महत्या करतो. कोणी विद्यार्थी    प्रेमभंगामुळे स्वतःच आयुष्य संपवतो. तर कोणी गरीब कर्जबाजारीमुळे स्वतःच आयुष्य संपवतो आणि स्वतःच्या कुंटुबाला संपवायला भाग पाडतो. प्रत्येकालाच जर आपल्या आयुष्यातील समस्या "आत्महत्या" केल्यावरच संपतील असे वाटत असते. पण खरं पाहता समस्या संपत तर नाहीत पण त्याच बरोबर जो होणारा ञास असतो तो जास्त सहन करावा लागतो. महाराष्ट्रामध्ये "शेतकर्यांच्या आत्महत्या" ही राष्ट्रीय समस्या व्हायला फार वेळ लागणार नाही.
          आयुष्य हे कधीच साधं-सोप आणि सरळ रेषेत जात नसते. आयुष्य म्हटलं की सुख-दुःख, कर्जबाजारीपणा, प्रेमभंग, ताणतणाव, बेकारी, अपयश या समस्या येतातच. सगळचं जर आपल्या मनासारखे होणार असेल तर त्याला जीवन कसं म्हणता येईल. मग मनाप्रमाणे घडलं पाहिजे हा अट्टाहास हवाच कशाला मी म्हणतो. दुःख सोसल्याशिवाय सुखाची चव कळत नाही तसेच "तळ" गाठल्याशिवाय "वर" यायला सुरुवात होत नाही.
           पण आजची पिढी एकदा तळ गाठला की आपण वर कधी येणारच नाही? या भीतीने खचुन जाते. निव्वळ अपयशाच्या भीतीपोटी केलेली आत्महत्या समजण्यापलीकडेच आहे. भौतीक सुखाच्या मागे धावता धावता पालक बालक मधला संवाद संपत चाललाय. आजचे पालक मुलाला म्हणतात, "अमुक हवे असेल तर तमुक कर" अशी अट असते. पण आपण आपल्या आई-वडिलांची अट पूर्ण करण्यात कमी पडतोय या विचारामुळेच नैराश्य मुलांमध्ये येते. आयुष्य सुरु होण्याआधीच संपवुन टाकणारे हजारो विद्यार्थीवर्ग आज या जगात वावरत आहेत.
          आजची युवापिढी कर्तव्य विसरत चाललीय, ती स्वतःचाच विचार करु लागलेत असा आरोप लावताना पालकवर्ग विवेकशक्ती हरवुन बसलेत हे म्हणायला हरकत नाही. लक्षात ठेवा, प्रत्येक मुलं "सुपरमॕन" नसते आणि प्रत्येक पालक हा सहज पुरवणारा "भांडवलदार" नसतो. आत्महत्या या एका दिवसात घडत नसतात. त्याच्या अगोदर अनेक महिने व्यक्तीच्या मनात चलबिचल चालु असते. त्याच काळात आधार देणे गरजेचे असते. आयुष्य जगण्याची उमेद देण्याची गरज असते. आणि नक्कीच एक ना एक दिवस हे आत्महत्यांचे प्रमाण थांबेल.

------------- समाप्त ------------

🏡वृध्दाश्रम 🏡
✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.
📲  ८९७५६७२९३३
🅱 - sambhojane1.blogspot.com

          असाच एकदा फिरता फिरता वृध्दाश्रमाकडे पाय वळले. वृध्दाश्रम म्हणजे अनाथ आई-बाबांसाठी असलेले आश्रम. इथे अनाथ शब्द मुद्दाम वापरला आहे. आई-बापाला वार्यावार सोडुन दिलेल असतं म्हणजेच घरातुन बाहेर काढलेले असे अनाथ आई-वडील. ते मुळात अनाथ नसतात पण तुमच्या आमच्या सारखे त्यांना अनाथ करतात.
           नऊ महिने पोटात वाढवुन आपल्या मुलाला जन्म देतात. हव्या तशा सोयीसुविधा पुरवतात. पण तीचं मुलं मोठी झाल्यावर सगळं विसरुन जातात. स्वतःच्या जीवाचा विचार न करता आपल्याला सांभाळते. ती आई आणि स्वतःची दुःख लपवुन काबाडकष्ट करतो तो बाप. यांचा जरा सुध्दा विचार तेव्हा केला जात नाही.
           परवाच कानावर आलं की एका विवाहीत मुलाने आपल्या आई-वडीलांना वृध्दाश्रमात नेऊन ठेवले. बिचारे आई-वडील रडत बसले होते. त्या मुलाला जाब विचारला असता त्याने सांगितले, माझ्या बायकोला वेगळं रहायचयं. तिला त्यांचा त्रास होतो. पटत नाही त्यांच्याशी. हे सगळं ऐकुन धक्का बसला होता. त्यावेळी त्याचे आई-वडील त्याच्याजवळ दयेची भीक मागत होते पण त्याला ती भीक दिसत नव्हती. मी तर म्हणतो, भीक मागायची वेळ आलीच कशी? अरे ज्या आई-वडीलांनी मागचा पुढचा विचार न करता तुला ईथपर्यंत वाढवलं त्याची जरा तरी लाज बाळगायला पाहीजे होती आणि बायकोचा ऐकणारा हा कोण? ती आज आलेय पण हे आई-वडील तुझ्या जन्मापासुन तुझ्या सोबत आहेत.
           हे सगळं बघुन चेहरा रडवेनासा झाला होता. आपली ही अवस्था होऊ शकते तर त्यांची काय अवस्था झाली असेल.त्या आई-वडीलांच्या समोर बसलो होतो. पण धीर देण्याशिवाय दुसरं काही करु शकत नव्हतो. नुकतचं त्या बापाने माझ्याजवळ मोबाईल आहे का विचारलं. फोन लावायचा होता त्यांना आपल्या मुलाला. मी आश्चर्यचकीत झालो कारण मोबाईल त्यांच्याजवळ सुध्दा होता. मी त्यांना मोबाईल तुमच्याजवळ सुध्दा असुन का मागितला असे विचारले. पण यावर त्यांचे उत्तर ऐकुन धक्काच बसला होता. " बाळा, मोबाईल आहे पण का कुणास ठाऊक मुलाचा फोन येत नाही. बहुतेक मोबाईल बिघडला असेल आमचा." पण आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे मोबाईल व्यवस्थित होता पण बिघडला होता त्यांचा मुलगा. थोडक्यात काय तर मुलगा त्यांना अजिबात फोन करत नव्हता. पण ते आई-वडील स्वतःच्या मनाची समजुत काढुन जीवन जगत होते.
           आज अशी वेळ का त्यांच्यावर आली? थोडा विचार करण्यासारखा आहे. ह्यात चुक कोणाची होती? स्वतःच विचार न करता तो त्यांच्यासाठी झटला तो बाप ही चुक होती की हाताच्या फोडाप्रमाणे जपलं ती आई ही चुक होती? तसं म्हणायला गेलं तर कित्येक आई-वडील वृध्दाश्रमात वाट बघत आहेत. पण त्यांच्या मुलांना भेटायला वेळ नसतो. आज ना उदया ही वेळ आपल्यावर सुध्दा येणार आहे हे क्षणार्धात आपण विसरुन जातो. बायकोचं ऐकुन घराबाहेर काढत असालं तर तुमच्यासारखा मुर्ख कोणी नाही.
          वृध्दाश्रमामध्ये एक पाटी वाचली होती, " सुकलेल्या पानांवरुन हळु चाला कारण एके काळी हीच पाने आपल्याला सावली देत होते " खुप मोठा अर्थ होता त्या वाक्यांमध्ये. ह्या सगळ्यांचा विचार करता करता कधी वृध्दाश्रमातुन बाहेर पडलो कळलचं नाही. पण अनुभव थोडा वेगळा होता.

---------------- समाप्त -----------------

☕ चहा आणि बिस्कीट 💝
✍🏻 लेखक - समीर दिलीप भोजने.
📲  ८९७५६७२९३३
📧 - smrbhojane@gmail.com

           सकाळचे आठ वाजले होते.सुट्टीचा वार होता आज. कोवळ्या ऊन्हामध्ये तो मस्त बालकनीमध्ये चहाचे भुरके मारत बसला होता. कुठुन तरी सुर्यकिरणांचा कवडसा डोकावुन पाहत होता. मध्येच चहामध्ये बिस्कीट बुडवुन आस्वाद घेत होता. बिस्कीट त्याला जसं आवडत होत तसचं तिला ही आवडत होत. साहजिकच तिची आठवण आली त्याला.
           तीच ती त्याच्या आयुष्यातली प्रेयसी. थोडक्यात काय तर त्याच्या चहामधली बिस्कीटवाली. नटखट आणि सुंदर. मस्त चाललं होत त्याचं. तो तिचा आणि ती त्याची. फिरायचं म्हटलं तरी दोघं एकत्र असणारच. एकमेंकासोबत जास्त वेळ spend करणारे. Made for each other म्हणायला काही हरकत नाही. पण म्हणतात ना सुख आली की दुःख ही पाठ धरुन असतातच तसचं काहीस घडणार होत.
           लग्न ठरलं होत तिच. शेवटची भेट म्हणुन त्याला भेटायला आली होती ती. आज ती अलगद त्याने हात तिचा हातात घेतला होता. थोड्या दिवसानी हेच हात मेहंदीने रंगणार होते. परिस्थिती आज दोघांच्या विरुद्ध होती. एकत्र बसले असले तरी मनाने हळुहळु लांब जाणार होते. "तुझ्याशिवाय राहु शकत नाही रे" ती त्याच्या जवळ रडुन बोलत होती. तो मात्र तिला धीर देऊन पुर्णपणे खचला होता. कर्तव्यदर्शी आई वडीलांचा मान ठेऊन लग्न कर अस तोच म्हणाला होता. ह्या जन्मी नाही निदान पुढच्या जन्मी भेट होईल आपली असे तो तिला बोलला होता. ती मात्र हुंदके देत होती. आता त्या दोघांची परिस्थिती वेगळी होती. मैत्रीचा हा हात असाच असुदे असं वचन देऊन दोघांनी ही निरोप घेतला.
           कर्तव्यदर्शी आई वडीलांचा मान ठेवुन दोघंही वेगळे झाले खरे पण मन मात्र वेगळं व्हायला तयार नव्हतं. थोडक्यात काय तर compramise करावं लागलं होत. कर्तव्य आणि तडजोड ह्या दोन्ही गोष्टी बघाव्या लागणार होत्या.
            तितक्यात दारावरच्या बेलचा आवाज आला. तो भानावर आला. बिस्कीट विरघळुन चहाच्या तळाशी गेलं होत. तशाच तिच्या आठवणी ही बिस्कीटसारख्या विरघळुन मनाच्या तळाशी खोलवर गेल्या होत्या. आज दोघही आपापल्या वाटेने पुढे गेले होते. पण आजही ती बिस्कीटवाली त्याच्या सोबत सकाळी गोड आठवणी घेऊन त्याला भेटायला येते. त्याची गरमागरम चहा आणि ती त्याची गोड बिस्कीटवाली.

✍🏻पहाटेच्या त्या रम्य सकाळी
कोमल सुर्य किरणांच्या वेळी
आठवुन जाई गोड ओळी
बिस्कीटवाली अन् धुंद वेळी❣

--------- समाप्त -----------

*💔घटस्फोट💔*
✍🏻 *लेखक* - *समीर दिलीप भोजने*.
📲  *८९७५६७२९३३*
📧 - *smrbhojane@gmail.com*

           घटस्फोट ऐकायला थोड विचित्र वाटत ना.. पण आजकाल घटस्फोट म्हणजे एक प्रकारचं fad झालं आहे. पत्त्याचं घर मोडाव तस आजकाल संसार मोडली जात आहेत. त्याचचं छोटसं उदाहरण...
          सकाळचे नऊ वाजले तरी अजुन आवरलं नव्हत. तो मात्र तसाचं विचार करत बसला होता आणि ती ची खुप चिडचिड होत होती. आज कोर्टात जायचं होत. का तर घटस्फोटासाठी... तिला हवा होता... वेगळं व्हायचं होत तिला. कुणीतरी गरम तेल कानात ओतावं तशी त्याची अवस्था झाली होती. तीचं कारण कायं तर *"माझं तुझ्याशी पटतं नाही म्हणुन*" दोघही आपापल्या मार्गाने कोर्टाच्या दिशेने चालु लागले.
          दोन वर्ष झाली होती लग्नाला. मस्त राजा-राणी सारखा संसार चालु होता. पण हल्लीच तिची चिडचिड जरा जास्त वाढली होती. तसं म्हणायला गेलं तर दोघही चांगल्या पगारावर काम करत होते. पण माणुस पैसाच्या पाठीमागे धावु लागला की एकमेंकासाठी वेळ द्यायला त्याच्याकडे वेळ नसतो. तसचं काहीस ह्यांच्यामध्ये झालं होतं. बॉसची कटकट, घरची कटकट ह्या सगळ्यांमुळे तिची दिवसेंदिवस चिडचिड वाढत होती. तो मात्र शांत झाला होता. बोलणार तरी काय तो. अस म्हणतात बायकोसमोर नवर्याच काही चालतं का काही. तो ही ह्या गोष्टीला अपवाद होता. तो मुकाटपणे सगळं ऐकुन घेत होता, ती मात्र शब्दांवर शब्द वाढवतं होती.
          आज मात्र तिच्या वागण्याला मर्यादा राहीली नव्हती. सुट्टीचा वार असल्यामुळे दोघेही घरीच होते. सगळं कामकाज अगदी उशीरा हळुवार चाललं होतं. तो fresh होऊन tv बघत बसला होता आणि हिची काम करुन हालत बेकार झाली होती. तो मदत करायला गेला तर तिला आवडत नसे. म्हणे मला माझ्या कामामध्ये लुडबुड केलेली आवडत नाही. म्हणुन तो आपला शांत tv बघत बसला होता. झाल! तिच्या डोक्याचा पारा पुन्हा एकदा चढला. तिची बडबड सुरु झाली. तो बिचारा आपला ऐकुन घेत होता. आज जरा जास्तच राग दिसत होता तिचा. आता मात्र त्याचा नाईलाज झाला. त्याचं डोकं फिरलं आणि त्याने ही राग व्यक्त केला. जे नको व्हायला ते झालं. त्याने रागात तिच्या कानाखाली मारली. हाताची चांगली पाच बोटे उठली होती. तिने रडत रडत रागात वेगळं व्हायचा निर्णय घेतला. तोही कंटाळला होता सगळ्याला. तो ही तयार झाला. दोघांचेही कोर्टाच्या दिशेने वळले.
           आज तारीख होती कोर्टाची. दोघंही समोरासमोर कोर्टाच्या पिंजर्यात बसले होते. दोघांच्याही नजरा खाली बघत होत्या. अपराधी असल्यासारख्या भावना दोघांच्याही मनात येत होत्या. आज सगळं क्षणार्धात संपणार होतं. अलगद तिच्या डोळ्यांतुन अश्रु बाहेर पडत होते. तो आजंही तसाचं गप्प बसला होता. स्वतःला मनातल्या मनात प्रश्न विचारत. त्याला आपण कुठेतरी कमी पडलो याची जाणीव होऊ लागली. तसचं तिच्या ही मनात प्रश्नांचा काहुर तयार झाला होता. आपण नकळत का होईना खुप चिडचिड केली होती याची तिला ही जाणीव होत होती. पण आता पश्चाताप केल्याशिवाय पर्याय नव्हता. आज पेनही हस्ताक्षर करायला तयार नव्हतं पण करणं भाग होतं.
          आता ह्यात चुकी कुणाची? त्याची की तिची? मी तर म्हणतो चुकी आहे ती दोघांचीही. दोघांपैकी एकाने तरी कमीपणा घ्यायला हवा होता. का नाही घेतला गेला तो? का तर हा 👉🏻मी👈🏻 पणा मध्ये आला. जर तोच जर स्वतःच मी पणा (ego) कमी केला असता तर आज वेगळं होण्याची वेळ आली नसती. थोडक्यात काय तर रबर ताणला गेला तर एका बाजुने सैल सोडावा लागतो नाहीतर रबर तुटायला वेळ लागत नाही. तसच ह्याचं झाल होत. शेवटी काय तर *नात्यात अडकणं खुप सोप्प असत पण नात टिकवणं खुप कठीण असतं*
           खरचं आज विचार करण्यासाठी गोष्ट आहे. घटस्फोट घेण्याआधी समोरच्याचा विचार करायला हवा. जर त्याने तिचा आणि तिने त्याचा विचार केला तर नक्कीच घटस्फोट घेण्याची वेळ येणारा नाही. घटस्फोट घ्यायचा असेल तर लग्न न केलेल बरं. घटस्फोट एकमेंकाच न पटणे, हुंडा, भांडण,अपुर प्रेम, इतर काही या कारणांमुळे शक्यतो होतो. पण कुठेतरी हे थांबल पाहीजे. आणि कधीतरी हे नक्कीच थांबेल..बाकी विचार करणं तुमच्यावर आहे.

*------------ समाप्त ------------*